Blogs

Wanneer we stoppen met voortdurend roeren in onze gedachten, ontstaat er ruimte om helder te zien: onszelf, de ander en de wereld om ons heen.

luisterversie Je staat 's ochtends op en voelt je meteen "aan". Scherp, gedreven, klaar om de dag aan te vliegen. Je vinkt taken af alsof het niets is. Je voelt je productief, gefocust, eigenlijk best goed. Pas 's avonds, als je eindelijk stilzit, voel je het: een soort uitgeputte leegte. Of juist het tegenovergestelde: je bent doodmoe, maar je lijf wil maar niet tot rust komen. Dit is een patroon dat we bij veel mensen zien, en het draait om een misverstand dat hardnekkig is

luisterversie Je zit op de bank. Het is stil in huis. De tv staat uit, je telefoon ligt buiten bereik. Op het oog: een en al rust. Maar van binnen maalt je hoofd door. De to-do-lijst van morgen. Dat appje dat je nog niet beantwoord hebt. Die opmerking van een collega die maar blijft hangen. Je bent stil. Maar ben je rustig? Dit is een van de grootste misverstanden over ontspanning: we denken dat stilte automatisch rust betekent. En daardoor concluderen veel mensen, na een avo

luisterversie Je voelt je "gewoon druk". Niet gestrest, gewoon... druk. Veel ballen in de lucht, weinig tijd, dat hoort erbij. Je doet het al jaren zo. En toch slaap je slechter dan vroeger. Je hebt vaker hoofdpijn. Je darmen doen raar. Je bent sneller verkouden dan je collega's. Je schouders zitten al jaren ergens bij je oren. Stuk voor stuk dingen waar je een verklaring voor hebt. Slecht bed. Pollen. Een virusje dat rondgaat. Wat ouder worden, misschien. Maar wat als die kl

luisterversie Je herkent het misschien wel. Je plant rust in, doet dingen om je te ontspannen en leest boeken over stressmanagement. En toch schiet je lijf bij het kleinste duwtje meteen in de overdrive. Dan is het niet vreemd om te denken: waarom lukt het mij niet, terwijl het bij anderen wel lijkt te werken? Het antwoord is simpel én bevrijdend: jouw stresssysteem is niet zomaar ontstaan. Het is gebouwd. Laag voor laag, jaar na jaar, vaak nog voordat je kon praten. Laten we

luisterversie Je hoeft niets bijzonders mee te maken om gestrest te raken. Soms is een gewone dinsdag al genoeg. De wekker, de telefoon die meteen om aandacht vraagt, het verkeer, de mailbox die al vol zit voor je goed en wel wakker bent. Niets daarvan is op zich een ramp. En toch staat je systeem aan het eind van de dag vaak strakker dan je zou willen. Dat is geen toeval, en het ligt ook niet aan jou. Het zit in hoe onze maatschappij is ingericht. Een lichaam gebouwd voor ee

luisterversie Je kent het gevoel vast wel. Je reageert ergens fel op, en pas uren later besef je: dat ging eigenlijk niet over wat er net gebeurde. Of je merkt bij een ander dat hij kortaf is, prikkelbaar, of juist helemaal dichtklapt, en je denkt: wat is er met hem aan de hand? Het antwoord ligt vaker dan we denken bij hetzelfde: een zenuwstelsel dat in de overlevingsstand staat. En het bijzondere, en soms ook lastige, is dat we dat bij onszelf bijna nooit herkennen terwijl

Je voelt het misschien wel in je lichaam. Dat gejaagde gevoel dat nooit helemaal weggaat. Die vermoeidheid die blijft, ook na een weekend rust. Dat schouders-naar-je-oren-gevoel dat je amper nog opmerkt, omdat het je nieuwe normaal is geworden. Je bent niet de enige. Stress is uitgegroeid tot iets dat we bijna niet meer als probleem herkennen. Het is overal. Op je werk, in je relaties, in de manier waarop je naar het nieuws kijkt, in de stille druk om altijd bereikbaar te zij